Stało się. Poniedziałek, 26 stycznia 2026 roku, zapisze się w podręcznikach ekonomii tłustym drukiem. Cena złota przebiła psychologiczną, a dla wielu wręcz nierealną barierę 5000 USD za uncję, osiągając w szczycie sesji 5111 USD. To, co jeszcze rok temu wydawało się fantazją najbardziej zagorzałych zwolenników złota („gold bugs”), dziś jest rynkową rzeczywistością.
Bank Goldman Sachs zareagował błyskawicznie, aktualizując swoje prognozy i celując teraz w poziom 5400 USD na koniec bieżącego roku. Analitycy podkreślają: to nie jest typowa bańka spekulacyjna napędzana przez drobnych graczy. To globalna re-wycena ryzyka systemowego. Banki centralne kupują każdą dostępną ilość kruszcu, a inwestorzy indywidualni ustawiają się w kolejkach do mennic od Szanghaju po Londyn.
Co to oznacza dla posiadaczy? Cierpliwość długoterminowych inwestorów (tzw. „stackerów”) została nagrodzona. Ale ważniejsze jest pytanie: co dalej? Przy tak silnym trendzie wzrostowym, ewentualne korekty będą gwałtowne, ale prawdopodobnie krótkotrwałe. Poziom 5000 USD, który dotychczas był potężnym oporem psychologicznym, zamieni się teraz w silne wsparcie techniczne. Wkraczamy w nową erę finansową, gdzie 5000 USD za uncję to „nowa normalność”, a nie anomalia.
